สาระสังเขป : อมูลพืชผลที่มีความสม่ำเสมอและเชื่อถือได้ถือเป็นปัจจัยพื้นฐานที่สำคัญต่อความยั่งยืนของธุรกิจประกันภัยพืชผล ซึ่งอาศัยข้อมูลพืชผลย้อนหลัง ข้อมูลสภาพอากาศ ข้อมูลอุตุนิยมวิทยา และข้อมูลของเกษตรกรประกอบการพิจารณา อย่างไรก็ตาม ในประเทศอินเดีย ปัญหาข้อมูลที่กระจัดกระจาย มีคุณภาพต่ำ และมีต้นทุนในการจัดหาสูง ส่งผลให้อัตราส่วนค่าสินไหมทดแทนอยู่ในระดับที่ไม่เหมาะสม จนทำให้บริษัทประกันภัยจำนวนหนึ่งจำเป็นต้องถอนตัวออกจากตลาด บทความนี้นำเสนอกรอบแนวคิดแบบบูรณาการที่ผสานข้อมูลพืชผล ข้อมูลจากดาวเทียมที่มีคุณภาพ และแบบจำลองคณิตศาสตร์ประกันภัยสำหรับการประมาณผลผลิตพืช เราใช้วิธีการประมาณความหนาแน่นแบบเคอร์เนล (kernel density estimation) ในการประเมินความเสี่ยง และเน้นย้ำถึงความสำคัญของการคำนวณค่าแบนด์วิดท์ (bandwidth) ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่ากฎเกณฑ์เชิงอนุมานแบบดั้งเดิมสำหรับการเลือกค่าแบนด์วิดท์อาจนำไปสู่ข้อสรุปที่คลาดเคลื่อน การวิเคราะห์ด้วยภาพของการแจกแจงที่ได้จากการประมาณ ควบคู่กับฮิสโตแกรมความถี่ มักช่วยบ่งชี้ข้อผิดพลาดจากการใช้กฎเกณฑ์ดังกล่าวได้อย่างชัดเจน ผู้วิจัยเน้นบทบาทของดุลยพินิจของผู้สร้างแบบจำลองในการกำหนดค่าแบนด์วิดท์ที่เหมาะสมที่สุด โดยหลีกเลี่ยงทั้งปัญหาการปรับแบบเกินพอดี (overfitting) และการปรับแบบเรียบเกินไป (over-smoothing) กรอบแนวคิดนี้ช่วยเชื่อมช่องว่างระหว่างข้อมูลและผู้รับประกันภัย แบบจำลองที่นำเสนอมีความสำคัญเชิงกำกับดูแล (regulatory importance) เนื่องจากสามารถแก้ปัญหาการขาดหายของข้อมูลและยกระดับการประเมินความเสี่ยง ซึ่งจะช่วยเพิ่มการเข้าถึงตลาดประกันภัยพืชผลและการมีส่วนร่วมของเกษตรกร และส่งเสริมเสถียรภาพของภาคธุรกิจประกันภัยพืชผล